Brązowa paterka z nimfą sygn. Rudolf Marcuse

Paterka brązowa (brąz patynowany) z postacią Nimfy. Może służyć także za paterkę na wizytówki.

Sygnowana Rudolf Marcuse 

Wymiary: wysokość : 15 cm ; wymiary podstawy : 20 x 20 cm

Rudolf Marcuse (15 stycznia 1878, Berlin – 3 kwietnia 1940, Londyn) był niemieckim rzeźbiarzem pochodzenia żydowskiego. Specjalizował się przede wszystkim w niewielkich formach rzeźbiarskich, często przeznaczonych do produkcji w brązie oraz porcelanie, dzięki czemu jego twórczość znalazła szerokie zastosowanie w sztuce użytkowej przełomu XIX i XX wieku. Był synem berlińskiego kupca. Wykształcenie artystyczne zdobywał w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie pod kierunkiem rzeźbiarza Ernsta Hertera. Już na wczesnym etapie kariery został doceniony – w 1902 roku otrzymał stypendium przyznane przez radę kuratorów, a rok później nagrodę Michaela Beera za rzeźbę przedstawiającą Sąd Salomona. Jednym z nielicznych monumentalnych dzieł Marcusego był pomnik filozofa Mojżesza Mendelssohna, odsłonięty w 1909 roku przy Żydowskiej Szkole dla Chłopców w Berlinie; rzeźba została zniszczona przez oddziały SA w 1941 roku. W 1910 roku artysta otrzymał prestiżową nagrodę rzymską Pruskiej Akademii Sztuk, co umożliwiło mu pobyt twórczy w Rzymie, w Villa Strohl-Fern. W tym samym roku został uhonorowany złotym medalem na wystawie międzynarodowej w Brukseli. W okresie tym projektował liczne figurki w stylistyce secesyjnej i wczesnego art déco, realizowane w brązie przez odlewnię Hermanna Gladenbecka. Równolegle tworzył modele porcelanowe dla renomowanych manufaktur, m.in. Królewskiej Manufaktury Porcelany w Berlinie, wytwórni Rosenthal oraz warsztatów porcelany w Schwarzburgu. Podczas I wojny światowej Marcuse odwiedzał obozy jenieckie, gdzie wykonał cykl kilkudziesięciu rzeźb ukazujących żołnierzy różnych narodowości i typów etnicznych. Prace te miały zostać zaprezentowane w planowanym Muzeum Wojny Rzeszy, które jednak nigdy nie powstało. Około 1915 roku artysta prawdopodobnie zawarł związek małżeński z rzeźbiarką Elisabeth Seligsohn, choć informacje na temat tego związku pozostają niepewne. Jeszcze na początku lat trzydziestych Marcuse otrzymywał wsparcie finansowe od pruskiego ministerstwa kultury, jednak po dojściu narodowych socjalistów do władzy w 1933 roku jego działalność została gwałtownie przerwana z powodów rasowych. W 1936 roku, korzystając ze statusu artysty wojennego, uzyskał zgodę na emigrację do Wielkiej Brytanii. Osiadł w Londynie, gdzie zmarł w 1940 roku w wieku sześćdziesięciu dwóch lat.