Para lichtarzy Michał Swiniarski 1855 r.

Srebro pr. 84, cechowane: orzeł dwugłowy, znak warsztatowy, cecha probierza W.K (Walerian Kostrzębski) z 1855 r., cecha imienna.

Wymiary: 33 x 34 cm

Wymiary podstawa 12 x 12 cm

Waga: 875 g

Najstarsze informacje o Michale Swinarskim pochodzą z 1838 roku. Wtedy, jeszcze jako terminator oraz słuchacz szkoły rzemieślniczo-niedzielnej, został wyróżniony za wykonaną pracę. Gdy w 1853 roku zawierał związek małżeński z Emilią Leuge Makomaską, był już właścicielem własnego zakładu — jego wyposażenie i majątek zostały ujęte w przedślubnej umowie. Warsztat, podobnie jak mieszkanie Swinarskiego, mieścił się przy ulicy Trębackiej w Warszawie. Pracownia oferowała szeroki asortyment wyrobów ze srebra: zastawy stołowe, sztućce, a także przedmioty o charakterze religijnym, zarówno judaica, jak i sprzęty liturgiczne. O wysokim poziomie umiejętności rzemieślnika świadczą jego realizacje, w tym imponująca monstrancja wykonana dla stołecznego kościoła Wszystkich Świętych. W początkowym okresie działalności Swinarski sygnował swoje prace kursywą umieszczoną w prostokątnym polu, a od 1871 roku zastąpił ją zapis w wersalikach. Charakterystycznym znakiem rozpoznawczym jego warsztatu był motyw ptaka, występujący w dwóch wariantach — przedstawiony z profilem widocznym z boku lub ujęty z perspektywy z góry.